EMRE SATI

2001: A Space Odyssey [Stanley Kubrick 1968]

2010-04-22T04:54:00.000-07:00

İnsanoğlunun evrimini Darvinci bir bakış açısıyla karikatürize eden 2001: A Space Odyssey (1968, 2001: Uzay Macerası), sık sık söylendiği gibi bilimkurgu sinemasının şimdilik en yetkin örneği. Stanley Kubrick’in fazlasıyla titiz ve saplantılı çalışma tarzının en belirgin dışavurumu olmasının yanında (Stanley Kubrick ve İngiliz yönetmen David Lean belli aralıklarla film çeken yönetmenlerin başında geliyor.) bilimkurgu sinemasının tarihini yeniden yazan, türü yenileyen orijinal bir seyirlik. Sözden çok görüntüye sırtını yaslayan, izleyicinin yorumuna fazlasıyla ihtiyaç duyan, hemen her izleyenin farklı açılardan okuyabileceği çok katmanlı, benzersiz bir yapıt 2001: A Space Odyssey. Bu kısa denemede Friedrich Nietzsche’nin temel kuramlarından hareketle –tabiî ki sınırlı olarak- 2001: A Space Odyssey’in doğasını keşfe çıkmaya çalışacağım.

Stanley Kubrick’in jenerik müziği olarak Richard Strauss’un “Also Sprach Zarathustra” (Böyle Buyurdu Zerdüşt) sına yer vermiş olması boşuna değil. Bilindiği gibi “Böyle Buyurdu Zerdüşt” aynı zamanda Alman filozof Friedrich Nietzsche’nin başyapıtı da. Nietzsche bu yapıtında üstinsan, bengüdönüş (sonsuzdönüş) gibi sonradan çokça tartışılacak kuramlarını ortaya atmıştı. Nietzsche’ye göre evren, insanlık ve düşünce sürekli kendini yineliyor ve sonunda yine aynı noktaya geri dönüyordu. Kâinatta değişmeyen bir töz vardı, o da değişim ve kendini yineleme/tekrar etme potansiyeli. Öyleyse bu noktada üstinsan devreye girmiş ve evrendeki birçok değişimin öncüsü olmuştur. Bir kısırdöngüyü andıran bu dar çemberin kabuğunu kıran, insanlığa, düşünceye, evrene yeni bir bakış açısı kazandıran yine üstinsandır. Üstinsan aynı zamanda kendisinden başka kimseye benzemeyen, sürekli kendisini aşan, durağanlığa, hareketsizliğe, düşünce tembelliğine son veren kişidir de.

Nietzsche, “Zerdüşt’ün Öndeyişi”nde şöyle der: “İnsan alt edilmesi gereken bir şeydir. Onu alt etmek için ne yaptınız?… Bütün varlıklar şimdiye dek kendilerinden öte bir şey yaratmışlardır: peki siz bu büyük yükselişin inişi olmak ve insanı alt edecek yerde hayvanlara dönmek mi istiyorsunuz?… İnsana göre maymun nedir? Gülünecek bir şey ya da acı bir utanç. İnsan da tıpkı böyle olacaktır üstinsana göre… Maymundunuz bir zamanlar ve şimdi bile insan, her maymundan daha maymundur… İçinizde en bilgeniz bile uyumsuzluktur, bitki ve görüntü melezidir… Üstinsan yeryüzünün anlamıdır… İnsanda büyük olan, onun köprü olmasıdır, erek değil: insanda sevilebilecek olan, onun karşıya geçiş ve batış olmasıdır.”

2001: A Space Odyssey’in aslında uygarlık tarihinin, insanlığın düşünme kalıplarının gelişiminin bir özeti olduğu varsayımından yola çıkarsak Nietzsche ile olan ince bağlantısını daha çabuk kavrayabiliriz. Stanley Kubrick ve Arthur C. Clarke’ın Darvinci evrim kuramını temel alıp insanlığın şimdilik en büyük evrimsel basamağı olan bilimsel düşünce ve icat yeteneğinin doruğa çıktığı dönemlere gelişinde ara basamağı üstinsanın dur durak bilmeyen muazzam yaratma yetenekleri yer alıyor. En ilkel döneminde kemikle olan alışverişi yaratıcı bir “kesme” ile en yaratıcı döneminde uzay oyuncaklarıyla son buluyor. Aslında varsayımsal bir son bu. Bengüdönüş, insanlığın evriminin sonsuz ve sonrasızca yinelendiğini, ilerleme kaydettiğini imliyor. Bu ilerlemeye paralel olarak değişmeyen, devamlı aynı kalan töz ise düşüncenin, yaratma potansiyelinin hep aynı kalması. Heraklitos’un dillendirdiği gibi “Değişmeyen tek şey değişimin kendisi.”

BLOKTAŞ ve 2001

2001: A Space Odyssey’in yıllardır tartışılagelen içeriğinde en çok göze çarpan, eleştirmenleri meşgul eden “bloktaş” ın dinsel bir göndermede bulunduğunu düşünmüyorum. Tanrısal bir gücün ya da herhangi bir enerjinin uzantısı olduğuna da inanmıyorum. (Ki birçok kişi de benim gibi düşünmeyecek bundan eminim. Başta da belirttiğim sebepler yüzünden, yani 2001: A Space Odyssey’in doğası böyle.) Yukarıda değindiğim töz mevzuunun bloktaş bağlamında yorumlanabileceği kanısındayım. 2001: Space Odyssey’de üç yerde önümüze sunulan bloktaş (Bloktaş ekranda her belirdiğinde Richard Strauss’un “Böyle Buyurdu Zerdüşt”ü de kulaklarımızda çınlamaya başlıyor.) herkesin bildiği gibi, varlık sebebi kesinlikle açıklanmayan, yorumu izleyiciye bırakılan bir esrar yumağı, bir bilmece, ama daha çok bir metafor. Bloktaşın insanlığın evrim sürecinde üstlendiği rol yukarıda bahsettiğim töze karşılık geliyor. Yanı sıra birçok bilinmeyen, varlığı henüz kanıtlanmamış şeyler eninde sonunda herhangi bir araştırma ile çözümlense de, bilimsel bir formüle göre yorumlansa da her zaman bir başka bilinmeyenin, bir başka gizemin insanoğlunu peşinden sürükleyeceğine ışık tutuyor bloktaş. Bu bağlamda üstinsanın ufkunun tıpkı uzayın sonsuzluğu gibi sınırsız ve geniş olduğunu söylemeye bile gerek yok. Aynı zamanda üstinsanın/üstinsan düşüncesinin sonsuz uzayda küçük bir noktayı temsil ettiğini de…

Nietzsche’ye göre sonsuz ve sonrasızca yinelenen, olağanüstü bir ilerlemeye sahne olan evren, 20. yüzyıl fizik kuramcılarının ortaya koyduğu “evren genişliyor” kuramına denk geliyor. Elbette bir farkla: Nietzsche temel yapıtı “Böyle Buyurdu Zerdüşt” te işin insani boyutuna kafa yorarken fizik kuramcıları ise fiziksel boyutla ilgileniyorlar doğal olarak. Ama Stanley Kubrick ve Arthur C. Clarke, oldukça cesur bir girişimle yanlarına hem insanı hem de kâinatı alarak bir yandan insanın evrim sürecine göz atıp onun doğasını keşfe çıkarlarken bir yandan da bilimsel oyuncakların gözetiminde kâinatı kolaçan ediyorlar. Başka bir deyişle bu yolculuğun bilinmeyeni aramakla eşdeğer olduğunu sanırım söyleyebiliriz. Bu yolculuk bütün yolculuklar gibi muhtelif kazalara gebe. Kaza = HAL 9000.

HAL 9000 ve 2001

Uzayın sessiz, kapkara ve ürkütücü atmosferinde HAL 9000’in rehberliğinde yol alan uzay oyuncağının astronotu Dave – üstinsan- kazayı alt etme yollarını bulur bulmasına. HAL’i bu yolculukta saf dışı bırakır, yok eder. Ama artık kılavuzsuz devam etmesi gerekecektir yolculuğuna… Varlığını veya yaşamını gelişmiş aletlere emanet eden insanoğlunun bu yaklaşımı kaçınılmaz ve doğru olabilir elbette. Burada ilgimi çeken konu gelişmiş alet veya tasarımların insanlaşma potansiyelleri taşıyıp taşımadıkları. HAL 9000 (Yazar Arthur C. Clarke, HAL’den türetilen “IBM” versiyonunu hep reddetti.) o kadar kusursuz tasarlanmış ki düşünebiliyor, tahmin yürütebiliyor, dudak okuyabiliyor, varlığının tehdit altında olduğunu sezip önlem alabiliyor… Yanlış bir hata raporu verdiğinde ise bunun insan hatasından kaynaklandığını belirtiyor astronotlara. “Kazayı her zaman insanlar yapar.” Onun neden olduğu hatayı ise yine bir başka HAL 9000 bilgisayarı ortaya çıkarıyor.

Stanley Kubrick’in birçok kere askıya aldığı ve en nihayetinde Steven Spielberg’in hayata geçirip ustasının anısına sunduğu “Yapay Zekâ” nın da temel evreni malumunuz olduğu üzere bu sorunsal üzerinde dönüyor. Sonuçta insan zekâsının ürünü olan robotların, bilgisayarların kısacası bütün teknolojik tasarımların insani özellikler göstermesi meselesi 2001: A Space Odyssey’in HAL 9000 üzerinden doğrudan sorguladığı bir mesele. Acaba evriminin bu halkasında insan ve onun gelişmiş yaratıcı zekâsı tehdit altında mı? Varlığını tehlikeye atan teknolojik tasarımlar yine onun elinden çıktığı halde üstelik. Sanırım bunun cevabını biz değil de gelecekte başka bir evrim basamağında yerini çoktan almış olacak olan daha da gelişmiş başka üstinsanlar verecek.

Belki sırası gelmiştir: “Gelecek” için karamsar olmalı mıyız? En azından bunun cevabını vermek, bir varsayımda bulunmak gerekebilir. İnsanoğlunun gün geçtikçe kendisini ve çevresini yok ettiği tezi yıllardır sorgulanmakta. Halen diz boyu süren savaşlarda kullanılan gelişmiş silahların insan zekâsına ihanet ettiğini göz ardı edemeyiz. Gelecekte yine insan zekâsının ürünü olacak farklı farklı aletlerin insanlığın kökünü kazımayacağını kim iddia edebilir. Sanırım bu başka bir yazının konusu.

SON SÖZ

Üstinsan dün olduğu gibi bugün de yaratmada bir sınır tanımadığı gibi yok etmede de bir sınır tanımıyor. Varlığını kolaylaştıran, yaşamını idame ettirebilecek tüm donanımlara sahip olmasının yanı sıra bunları tehlike altına atma potansiyelini de yine kendi içinde barındırıyor. Üstinsan gitgide bir üstinsandan çok kendisine benziyor. Pesimist bir içerik taşısa da ifade etmemiz gereken bir şey daha var. Evet, üstinsanın yaratma gücü en az sonsuz ve sonrasız evren kadar sınırsız, baş döndürücü. Her şey değişse de değişmeyen tek şey bloktaş, evet. Değişmeyen bir şey daha var: Üstinsanın içinde taşıdığı ve gittiği her yere götürdüğü “kötülük.” Üstinsanlık kendi kendini yok ettikten sonra yine başladığı noktaya geri mi dönecek? Belki. Ama tersi de doğru. 2001: A Space Odyssey’in finalinde beliren embriyo, ölümden sonra yeniden doğuşu, yaşamın sonsuz ve sonrasızca yinelendiğini müjdeliyor. Tüm bu gelgitler –bu sınırlı okumaya rağmen- 2001: A Space Odyssey’in neden çok katmanlı olduğunu yeterince açıklıyor sanırım…

Yazan: sinefil78 (Hakan Bilge)

hakan@sanatlog.com

NOT: Alıntıdır. Kaynak: http://www.sanatlog.com/sanat/bir-stanley-kubrick-saheseri-2001-a-space-odyssey-2001-uzay-macerasi/

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring [Ki-Duk Kim 2003]

2010-04-22T04:45:00.000-07:00

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış ve İlkbahar, sembolik açıdan oldukça doygun bir film. Filmin ismi mevsimleri anıştırmaktan öte insan yaşamını da sembolize etmektedir. İsterseniz ilk olarak filmin isminden yola çıkarak kafa yoralım.

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış ve İlkbahar insan yaşamının evrelerini sembolize etmesine rağmen bu imgesel isim İlkbahar ile başlayıp İlkbahar ile bitmektedir. Bunun nedeni yaşamı, bereketi, doğumu ve en önemlisi yeniden doğuşu temsil etmesidir. Budizm’de de görülebileceği üzere bir tür ‘reankarne’ ritüeline rastlamaktayız. İnsanoğlu yaşamı sona erdiğinde farklı bir bedenle (hayvan bedeni de olabilir) dünyaya gelecektir. Filmde de görüldüğü üzere birçok hayvan sembolik anlamda önemli bir rol oynamaktadır. Filmin ‘sonbahar’ evresindeki rahibin kendini yakma evresini hatırlayacak olursak, sonrasında yanan kayığın altından çıkan ‘yılan’ bu yeniden doğuşun ifadesi olacaktır. Aslında kendimize şu soruyu sorabiliriz: Neden her mevsimde insanın farklı evreleri gösterilirken, başrahip (Yeong-su Oh) karşımıza sürekli aynı mazharla çıkmaktadır? (ruhsal anlamda bir değişim mi söz konusudur, bunu ileride sonbahar mevsiminde işleyeceğiz.) Mevsimler ilkbahar ile başlayıp bitmesine rağmen yaşlı rahip kendini ‘sonbahar’da kayığın üstünde yakmaktadır. Bu da bizleri mevsimleri birbirlerini izleyen silsile olarak ele almak yerine, ayrı olarak ele almaya zorlamaktadır. Ya da uzak doğu öğretilerinde görmeye aşina olduğumuz usta-çırak, öğretmen-öğrenci ilişkisindeki, öğretiye sahip olanın (yaşlı rahip) amacı öğrenene (genç rahip) yol göstermesidir. Biraz kafa karıştırıcı olsa da kendi görüşüm yönetmenin bu filmde anlattığı ya da aktarmak istediği şey Budizm’in doğuşudur. Filmi dikkatle incelersek genç rahibin çocukluk evresiyle başlanır ve seyirci olarak bu çocuğun oraya nasıl geldiği hakkında hiçbir fikir ortaya atılmaz. Bunu ancak filmin sonundaki ‘annenin bebeğini bıraktığı sahne’den anıştırma yoluyla öğreniriz. Genç rahip de aynı şekilde mi oraya gelmiştir? Bu kısır döngü içerisinde devam eden olaylar zinciri sürekli tekrarlanmasına rağmen yaşlı rahibimize ait gençliğinden kalma hiçbir ize rastlamayız. (örneğin genç rahip ceza olarak yüzer şekildeki tapınağa bıçak ile harfleri kazır ve o iz sürekli tapınağın girişinde kalır; ama yaşlı rahibin tapınak üzerinde geçmişte çekmiş olduğu bir cezanın izine rastlayamayız) Bu da bizi bu döngünün kısır olmasından çok birbirinden farklı öykülere götürmektedir. O zaman şöyle bir varsayıma ulaşabiliriz. Kullanılan mevsimler birbirinden bağımsız ve sadece neyi temsil ediyorsa onu temsil ediyordur. Aralarındaki bağ sadece ardı ardına gelmelerinden ibarettir. Ve her insanın başlangıç ve bitiş mevsimleri farklıdır, dolayısıyla her döngü ilkbahar ile başlayıp ilkbahar ile bitmek zorunda değildir. Sadece ele alınan konunun ya da genç rahibin hayatının ele alınmış olması söz konusudur. Budizm’in kurucusu sayılan Buddha’nın (gerçek ismi Siddhartha Gautama) yaşamını incelediğimizde bu filmden izlere rastlamak mümkündür. Bir örnek ile bu paragrafı kapatalım. Buddha’nın yaşamını incelersek kendisinin uzun süre (29 yaşına kadar) bir saray içerisinde yaşadığı bilinmektedir. Refah ve rahat dolu bir yaşam içerisinde yaşayan Buddha dışarıdaki dünyayı merak eder ve dışarı çıktığı zaman saraydaki yaşamın dışarıdaki yaşamdan oldukça farklı olduğunu görür. Ölümü görür ve bu konu hakkında hiçbir fikri yoktur. Fakir ve yoksul içindeki halkı görür ve bu konu hakkında hiçbir fikri yoktur. Ve o andan itibaren bu keşifler yaşamında sarsılmaz birçok düşüncenin, duygunun oluşmasına neden olacaktır. Filmdeki genç rahibimizin de büyük ihtimalle tapınaktan çıkar çıkmaz göreceği gerçeklerle oldukça benzeşmektedir.

Filmin ismindeki mevsimleri ayrı ayrı ele almalıyız, ki çünkü kullanılan bağlaç da aynı şekilde bunu gerektiriyor. Ve ilkbahar yerine ‘yine ilkbahar’ da olabilir. Bu nedenle bir süreklilikten bahsetmek kanımca zordur.

İlkbahar mevsimiyle açılan film bizleri duvarları olmayan kapılardan içeri buyur eder, bu kapıların üzerinde işlenen savaşçı motifleri üzerlerindeki yılanlarla biz de adım adım içeri gireriz. Lakin bu kapıları açanın kim olduğu, ne olduğu belli değildir, bu da ister istemez filme seyirciyi (gerçek anlamda) yabancılaştırmakta, özdeşimi engellemektedir. Film bu açıdan da bir tür belgesel (documantary) özelliği de taşıyor desek yeridir. Kapı üzerine çizilmiş savaşçı motiflerine Budizm’de ‘’Naga’’ denmektedir. Naga’lar bir tür koruyuculuk vazifesi görürler ve dışardan gelen zararlı güçlerin içeri girmelerine izin vermezler. Her mevsimin başında açılan bu kapıların etrafında ise duvarlar bulunmamaktadır. Benzer şekilde göldeki tapınağın içerisinde de aynı şekilde tasarlanmış kapılar mevcuttur. Dıştaki kapılar içeriye doğru açılmaktadır. (Bu açıdan ‘ne olursan ol gel’ düsturuna benzetebiliriz.) Mekânımız oldukça nezih bir alanda, bir göl üzerinde geçmektedir. Nerdeyse doğanın sessizliğini duyumsayacağımız bu alan da yönetmenin diğer filmlerinde görülen teknolojik ancak hiçbir içsellik taşımayan dekor tasarımlarının alegorisi diyebiliriz.

Sabah uyanan yaşlı rahip -filmde isimler anılmaz- rutin sabah ayinlerini yaptıktan sonra küçük rahibi uyandırır. Üst açıdan alınan bir plan sayesinde tapınağı görürüz. Film boyunca mekân olarak kullanılan pek fazla yer olmamakla birlikte, sadece tapınağın içerisinde olduğu göl ve dışındaki birkaç ormanlık alan dışında yönetmen oldukça sade görselliğe hizmet etmektedir. Film sadece diyalog açısından değil aynı zamanda uzamsal açıdan da bir minimalite taşımaktadır. Ancak çevre düzenlemesi bu kadar sade iken bu tapınak ve dış dünya ile bağlantıyı sağlayan kayık üzerinde birçok dini motif görmek mümkündür. Özellikle ejderhalar, kaplumbağa, balık heykelleri, periler, yılanlar vs.

Kayığın üzerindeki periler elleri üzerinde küçük bir çocuk taşımaktadırlar. Mitolojik olarak anlamlandıracak olursak; gidilen yere sağ salim ve daha hızlı varmak için çizildiklerini sanıyorum. Ancak kimi yerde bu kayığın Yunan mitolojisindeki Charon’un kayığına benzediği ya da onu anımsattığı şeklinde yazılar okumaktayım. Şahsen bu fikre karşı çıkıyorum, dikkat edilirse Charon, Hades’te (ölüler ülkesinde) ölüleri taşımasına rağmen bu kayıkta gördüğümüz perilerin elleri üzerindeki küçük bebek bir anlamda yaşamı ve yeniden doğuşu sembolize etmektedir. Charon ölüleri karşı kıyıya götürürken sürekli kayık üzerinde tasvir edilir ancak filmin bazı kısımlarında görüldüğü üzere yaşlı rahip kayığı telepatik olarak ya da düşün gücüyle kontrol edebilmektedir.

Ormana giden rahiplerimiz baharın getirmiş olduğu verimlilikle şifalı otlar toplayıp tapınağa geri dönerler. Beraberlerinde de bir köpek getirirler. Her mevsimin başında ve bitişinde o mevsimi sembolize eden bir hayvan göreceğiz. İlk ilkbahar mevsiminin sembolü ise bir köpek yavrusudur. Çocuksu bir masumiyeti temsil eden ve zıpırlıklar yapan köpek küçük rahibin durumunu tasvir etmektedir. Bu arada şifalı otları ayıklarken küçük rahibin ayıkladığı otu gören rahibimiz o otun öldürücü olabileceğini söyler ancak genç rahip ‘bunların hepsi birbirine benziyor, nasıl ayırt edeceğim?’ diye sorar. Yaşlı rahip benzer iki otu göstererek şunu der. ‘Bu otlardan biri öldürücüdür, diğeri ise hayat kurtarıcıdır.’’ Filmin temasındaki yaşam ve ölüm anlatımı da bu şifalı otlar gibi ayırt edilmesi oldukça zordur. Küçük rahip tek başına ormana döner ve burada gördüğü hayvanların (balık, kurbağa, yılan, her biri uzak doğu inanışlarında kutsal hayvanlardır) sırtlarına birer taş bağlayarak bu hayvanlara eziyet eder, onların doğal ortamlarındaki yaşamlarını zorlaştırır, ket vurur. Uzaktan bunu seyreden yaşlı rahip gece aynı şekilde büyükçe bir taşı küçük rahibin sırtına bağlar. Böylece empati kurmasını sağlayan rahip, nasıl hayvanlara taş bağladıysa aynı şekilde onları geri çıkarmasını söyler. Ancak bu hayvanlardan herhangi biri ölmüş ise bu taşı hayatı boyunca kalbinde taşıyacağını da sözlerine ekler. Bu şekilde eziyet ettiği hayvanları bulan küçük rahip, yılan ve balığın ölmüş olduklarını görür ve ağlamaya başlar. İnsanın doğası da hayvanın doğası gibidir. Aynı doğanın içerisinde birbirinin karşıtı değil birbirini tümleyen iki açı gibidir. Ortak yaşama alanı içerisinde her iki canlı da birbirine saygı duymaktadır ancak insan düşüncesi her ne kadar bu saygı çerçevesini bozmuş olsa da, ekolojik dengeyi kendi çıkarları için tahrip etse de bu taşı her daim kalbinde taşıyacaktır.

“Çevremizdeki acıları bizim de çekmemiz gerekmektedir. Hepimizin ortak bir vücudu yoktur, ama ortak bir büyümesi vardır: bu ise, şu ya da bu biçimde acılar içinden çekip götürür bizi. Nasıl ki çocuk belli bir gelişim sonucu yaşamın tüm evrelerinden geçer (her evre, istek ve korku bakımından bir önceki için erişilmez görünür aslında), yaşlanır ve sonunda ölürse, biz de bunun gibi (insanlıkla aramızdaki bağ, kendimizle aramızdaki bağdan güçsüz değildir) yaşadığımız dünyanın tüm acılarından geçerek gelişiriz. Bu konuda adalete yer yoktur, acılardan ürkmeye ya da acıları üstünlük diye yorumlamaya yer yoktur.” Franz Kafka

Kafka’nın da aforizmasına kulak verdiğimiz zaman, filmin de bu minvalde ilerlediğini görebiliriz. İlk olarak bahsettiğimiz ‘’kısır döngü’’nün var olmaması ya da olması da ‘olabilirin’ hiçbir önemi yoktur haliyle. Farklı yaşamlar, farklı cezalar ama ulaşılacak yer aynıdır; bu yüzden Kim-Ki Duk bize sürekli nesilden nesile geçen ‘mevrus günah’’ı anlatmamıştır.

Mevrus Günah ve Ataerkil Dinler

Filmimiz ilk dönemecini atlatır ve sonraki mevsim olan ‘Yaz’ mevsimine geçer. Doğal olarak insan yaşamını belirli parçalara bölmesi ile ‘gençlik’ dönemine geçiş aşaması bu dönemde olur. Çocuk Rahip gençlik mertebesine yükselerek en verimli, en üretken ve en deli dolu dönemine geçer. Yılan bu açıdan bize bildik bir bakış açısı sağlar ve genç rahibimiz yılanları birbirine sarılmış vaziyette çiftleşerek görür. Bu sahneyi incelediğimiz de kişinin yani öznenin ‘çiftleşme’yi gördükten sonra uyarıldığını görürüz. Daha açık bir ifadeyle ‘uyandırıldığını’ görürüz. Doğanın müdahalesini ya da insanı doğanın bir parçası saymasının niteliği olarak bu sahne önemlidir. Shohei Imamura’nın 1982 yapımı Narayama Bushiko/Narayama Türküsü filminde benzer bir metaforda yılanları çiftleşip doğum yaparken görürüz. Ancak bunu hikâye ile birlikte paralel kurguyla veren Imamura’nın sahneleri, anlatılan ilkel yaşama sahip köylüleri doğanın bir parçası görmekten oldukça uzaktır. Imamura’nın köy insanı; insanın en ilkel arzularına, içtepilerine inerek onu daha da bir tür hayvan haline getirirken (Gerçek anlamda hayvan, burada hayvan kelimesi doğanın parçası değil doğanın kendisidir ve burada anlatılan salt insan/hayvan libidosudur); Kim-Ki Duk’un insanı hayvan olmaktan çok yaşadığı doğaya ayak uydurmaya, onun bir parçası haline gelmeye çalışarak, doğanın kendisine ayak uydurarak yapar. Benzer şekilde dış dünyadan soyutlanış Budizm’de bu şekilde vücut bulmaktadır

‘’Mevrus günah’’ kavramı, Danimarkalı Filozof Soren Kierkegraad’ın ortaya atmış olduğu bir kavram. ‘Hıristiyan varoluşçuluğuyla’ bilinen filozof bu kavramda ilk günahın Hz. Âdem tarafından işlendiği ve sonucunda insanın bu günahın bedeli olarak dünyaya atılışını ifade etmektedir. Böylece meydana gelen, getirilen günahlar bu çerçeve içerisinde ilk günahın tevarüsü yani varisleri durumundadırlar. Filmde bunu oturtmaya çalışacağımız mantık yine budur. Yaz mevsimindeki çiftleşmeden sonra resimdeki eksik ‘Havva’ da dahil olur. Ataerkil dinlerde ya da bu dinlerin uzantısı olan monoteist dinlere baktığımız zaman ayartılan erkek ayartan ise kadın üzerine bir yaradılış öyküsü çizilir. Filmde de göreceğimiz üzere bu mevsimde hasta olup iyileşmek için tapınağa gelen kadınla kaçan genç rahip şehvetine ya da arzularına gem vuramaz. Yönetmenin dini kökenleri ya da anlatılan konu Uzakdoğu kültürünü anlatmasına rağmen ‘monoteist’ ya da Hıristiyanlık etkileri gözle görülür biçimde yer almaktadır. Genç rahibin doğada görüp dokunmadığı yılanlara karşı yaşlı rahip, genç rahibin kadına karşı olan tutku ve şehvetine kayıtsız kalamaz ve kadın iyileşir iyileşmez onu tapınağın bulunduğu mekândan çıkarır. Ancak tahmin edileceği üzere genç rahip bu kovuluşun ardından, kendisi de tapınağın bulunduğu mekânı terk eder. Onun öncesinde genç rahibimizin tapınağın içinde kadının ayartmalarına karşı duvarı olmayan kapılardan geçmek yerine kapının etrafından dolanıp yasak olanı çiğnemesini bir nevi ‘elma yeme’ mitolojisine benzetebiliriz. Yaz mevsimini sembolik anlamda temsil eden hayvan horozdur. Horozun şehvet ve sahiplenmenin de sembolü olduğunu belirtelim.

Yaşlı rahip ve genç rahip ve kadın arasındaki diyaloga bakalım;

— Hala hasta mısın?
— Hayır.
— Demek ki doğru ilaçmış.
— Artık iyileştiğine göre, buradan gidebilirsin.
— Hayır Usta! Gidemez!
— Sahiplenme tutkun uyandı yalnızca. Ve bu da öldürme isteğini uyandırır.

Yaz mevsimi bittiğinde tapınakta tek başına kalan yaşlı rahip sonbahar mevsiminde yanında bir kediyle birlikte tapınağa gelir. Biraz da kedilerin nankör oluşuna bel bağlayan kişileri rahatsız etse de, en iyi dostlardan -genç rahipten daha dost- bir hayvandır ki burada da nankörlükten ya da çekip gitmekten çok yoldaşlığı ve yalnızlık gidermeyi bilen bir hayvandır. Diğer şekilde de yorumlanabilir, pekâlâ genç rahibin nankörlüğünü sürekli hatırlatacak bir hayvan figürü de olabilir. Bu mevsimde, yaşlı rahip yemeğini sardığı gazetenin üzerinde otuz yaşında bir erkeğin karısını bıçaklayarak öldürdüğünü okur, tahmin edilebileceği üzere otuz yaşındaki erkek, bizim eski genç rahibin kendisidir. Yaşlı rahibin sözleri gerçek olur: “Ne kadar sahiplenirsen öldürme isteğin de o kadar artar.” Genç rahibin geri döneceğini bilen yaşlı rahip onun yeni kıyafetlerini hazırlamaya başlar. Hepimiz ilk evlerimize geri döneriz ya da köklerimize bir dönüş yaşarız. Ancak bu geri dönüş şüphesiz ilk gidilen zaman ya da ruh haliyle olmaz, mutlaka geldiğimiz yerde bir şeyler bırakıp gelmişizdir. Tıpkı giderken ardımızda bıraktığımız ‘yaşlı rahip’ ya da öğretiler gibi.

Genç rahip tapınağa geri döner, yaşlı rahip her şeyi bilmesine rağmen sadece ‘kocaman biri olmuşsun’ diyerek genç rahibin kendisine açılmasını bekler. Kayıkla birlikte yeniden tapınağa geri döner her iki rahip. Genç rahip çantasından tapınaktan almış olduğu küçük Buda heykelini geriye koyar, çantasından ayrıca karısını öldürdüğü kanlı bıçağı çıkararak tahtalara saplar. Bilindik bir hikâyedir aslında bıçağın tahta üzerinde bıraktığı iz. Hani yine bir gün bir çocuk babasından tembih alır. ‘’Arkadaşlarınla tartışıp kavga ettiğin zaman tahtaya çivi çak.’’ der. Oğlu da ne zaman sinirlense kızmak yerine gelip tahtaya çivi çakar. Bu ritüel, ta ki tahtaya hiç çivi çakılmadığı güne kadar devam eder. Sonra babası ‘Şimdi bu çivileri tahtadan sök.’ der. Çocuk bu sefer bütün çivileri söker. Ancak bir değişiklik vardır tahtanın üzerinde. Tahtanın üzeri delik deşik olmuş ve bir daha eskisi gibi olamayacaktır. Babası oğluna dönerek şunu der; ‘Eğer her sinirlendiğin anda arkadaşlarınla kavga etmiş olsaydın, sonunda bu tahta gibi arkadaşlıklarını da delik deşik etmiş olurdun.’ Tabii filmde bunun bir örneği daha var. Dikkat edilirse yaşlı rahibimiz yaz mevsiminde bir taş üzerine fırçayla yazı yazar. Ancak fırçanın üzerinde boya yerine su vardır. Rahip yazı yazmaya çalıştığı zaman son raddeye gelene kadar yazdığı yazılar hemen kuruyup silinmekte, rahibimiz yazdığı yazıya yeniden başlamaktadır. Ardında hiçbir kalıcı iz bırakmadan kalp kırmanın -tabii bu sahnede aynı zamanda sabırda anlatılmaktadır- ya da günah işlemenin kalıcı etkisi ortadan kaldırılmaktadır. Benzer bir sahnede bu sefer yaşlı rahip tahtalar üzerine birçok harf yazdıktan sonra genç rahibe bunları bıçakla yontmasını ve boyamasını söyler. Bunu söylerken yukarda anlattığımız kıssadan hisseyi genç rahibe söyler;

— Başkasını çok kolay öldürmene rağmen, kendi canına kolay kıyamazsın. Bu insanların hepsinin adını kazı buraya. Her birini kazırken, kalbinden öfkeyi çıkar at.

En nihayetinde dış dünyadan genç rahibi tutuklamak için polisler gelir. Dış dünyayı temsilen bu polislerin isimleri vardır. Rahiplerimizin isimleri yoktur; diğer anlamda söyleyecek olursak, bir isme ‘’sahip’’ değildirler. Ancak bitirilmesi gereken bir görev vardır ve bu görev bitene kadar yaşlı rahip polislerden genç rahibi tutuklamamalarını ister. Görev bitirilir, harfler kazınır, boyanır, kayığa binilir; ama kayık hareket etmez, yaşlı rahibimiz veda etmeden kayığın gitmesine telepati yoluyla izin vermez. Genç rahip arkasına bakar ve yaşlı rahip üzgün bir şekilde elini kaldırır. Biliyordur ki bir daha öğrencisini göremeyecektir.

Evet, efendim ilk paragraflarda şundan bahsetmiştik. Genç rahibin değişimi fizyolojik olarak gerçekleşirken yaşlı rahibin bu konuda benzer bir metamorfoza uğramadığını, bedensel bir değişime rastlamadığımızı söylemiştik. Yaz mevsimine geri dönelim şimdi. Bu mevsimde genç rahibimiz kayıkta kadın ile ilişkiye girdikten sonra rahibimiz sabah kalktığında onları uyur vaziyette görür. Ve o mevsimin sembolü olan horozu kullanarak kayığı tapınağın yanına çeker. Bu mevsimde göreceğimiz üzere polisler ve genç rahip tapınağın dış kapısına kadar gider, ancak kayık geri dönerken üzerinde kimse olamayacağı için yaşlı rahip telekinetik ya da düşünsel yolla kayığı geri getirir. Daha da önemlisi dış kapıların hiçbir fiziksel güce maruz kalmadan -filmde ikinci kez (ilk kapı açılması seyirciyi içeriye davet etmek içindi- aynı yolla kapanmasıdır. Rahip fizyolojik olarak değişimini çoktan tamamlamıştır aslında ve film başladıktan sonra onun için mevsimlerin ifade ettiği şey sadece spritüel açıdan gelişimini tamamlamaktır. Ve bu tamamlanışın sona erdiği dönem sonbahardır. Bu haliyle bahsettiğim kısır döngü yoktur, ‘’kısır döngü yoktur’’ tezini desteklemektedir.

Yaşlı rahibimiz zamanı geldiğinde bu mevsimde, kendini bir çeşit öldürme ritüeliyle yok eder. (sandalın üzerinde yanarak). Tabii bu ölümü filmde bir son olarak görmemeliyiz çünkü kayığın altından çıkan ‘yılan’ yaşlı rahibin dönüşümü tamamladığını gösterir. Bilindiği üzere yılan sembolik olarak bilgeliği temsil eder -ki bu yılanı genç rahip (yönetmenin kendisi oynamıştır) tapınağa döndükten sonra yaşlı rahibin eski kıyafetleri üzerinde görecektir.

Kış mevsimiyle birlikte tapınağa gelen genç rahip buz tutmuş gölün üzerinde yürüyerek tapınağa girer ve ustasının kaldığı yerden devam etmek suretiyle onun bıraktığı eserleri, kitapları, bilgileri inceler; kendini geliştirir. Bu mevsimde yüzü görünmeyen -seyirciye gösterilmez- bir kadın kucağındaki bebeği tapınağa bırakmak için gelir. Bir sahnede dikkat çekici bir şey yaşanır. Rahip genç kadının yüzünü görmek istercesine yanına yaklaşır ancak kamera daha sonra yılanı gösterir. Bir sonraki sahnede ise genç rahip elini yavaşça geri çeker. Bir anlamda bu kendi nefsini yenmiş havası yaratma çabası olabilir diye düşünüyorum. Filmin başındaki “bu taşı hayatın boyunca yüreğinde taşıyacaksın” sözlerini hatırlatırcasına, genç rahip, sırtına bağladığı taş ile Buda heykelini dağların doruklarına taşır…

VE İLKBAHAR……

Yazan: Kusagami
kusagami@sanatlog.com

Süt

2010-04-21T04:54:00.000-07:00

Semih Kaplanoğlu 2007 yılında çektiği Yumurta filmi ile hem bir üçlemeye başlamış; hem de sinemasını ve kendisini kendi halinde arthouse filmler çeken, ulusal sinemadan pek öteye geçemeyen bir yönetmen olmaktan çıkarmıştı. Meleğin Düşüşü umut veren ama sınır ötesine pek geçememiş bir filmdi, belki kapasitesi yetmemiş belki de pazarlaması iyi yapılamamıştı ama Yumurta her yönüyle evrensel bir film haline geldi. Yurtdışı festivallerde gösterimler, adaylıklar ve ödüller elde etti, yurtiçinde ise bütün ödülleri topladığı yetmediği gibi; Underground fanzinlerden, Hıncal Uluç gibi popüler kültür yazarlarına kadar herkesin konuştuğu bir film haline geldi. Kaplan Film Production her geçen gün pazarlama konusunda da kendini geliştiriyordu. Tabi Yumurtayı iyi pazarlanmış bir film olarak nitelemek nüyük bir hata zira Kaplanoğlu'nun ince ince işlediği bir sinema eseri. Bir üçleme olarak Süt'e gelmeden önce Yumurta'dan bir kaç kelam etmek gerekliliği kaçınılmaz, zira birbirine sımsıkı bağlanmış iki film Yumurta ile Süt. Muhtemelen Bal da öyle olacak.

Kaplanoğlu sinematografik olarak Nuri Bilge Ceylan'a yakın olan bir isim. Ama 90 sonrası Türk sinemasında taşra ve varoş edebiyatı; üzerine tez yazılacak bir hal alırken; Kaplanoğlu'nun Yumurta'sını bu edebiyat içinde farklı bir noktaya konmasını sağlayacak bir özelliği var. O da pek göstermese de gerçeküstücü bir yapıya sahip olması. Kaderci bir film olması ve bu kaderciliği tanrısal bir kadercilik olması 90 sonrası şekillenen sinema içinde hiç rastlamadığımız bir durum ve Yumurta'yı ve Kaplanoğlu sinemasını bambaşka bir noktaya oturtuyor. Evet Zeki Demirkubuz da sinemasını kaderci bir anlayış üstüne oturtuyor fakat onun kaderciliği içinde tanrısal bir gücün değil varoluşçu bir anlayışın belirlediği kadercilik var. Kaplanoğlu Yumurtayı oturttuğu bu anlayış; onu Türk sineması içinde bambaşka bir yönetmen haline getiriyor.

Yumurta pek göstermese de tanrısal bir gücün taşraya bağladığı, onu taşradan çıkarmamak için tüm kaderin cilvelerini kullandığı bir tarafı vardı. Etkileyici bir yandı zira, çok gerçekci görünen bir sinema üzerinden ilerliyordu ve Uygar Şirin'in Yumurta hakkındaki yazısında dediği gibi Türkiye'de böylesine entellektüel bir çevreye hitap eden bir filmin spiritualist bir kadercilik üzerine bir film yapması düşünülmüyordu, zira filmin bu yöne de pek vurgulanmadı fakat böyle bir alt hikaye ile Yumurta gerçekten farklı bir film olmayı başardı.

Süt ise Yusuf'un hikayesinde biraz daha gerilere gidiyor ve onu daha güçlü bir kader yumağı içine atıveriyor. Kaplanoğlu bu sefer gerçeküstü taraflarını daha bi belli ediyor. Evet gene gerçekçi bir film yapıyor ama gerçeküstücü alt hikayesini de gizleme gereği hissetmiyor ve bunu hem üçlemenin hikayesinin gelişimi hem de sinemasal güç bir olarak açılış sahnesinden itibaren ortaya koyuyor. Üçleme hikaye olarak geriye gittikçe tanrısal gücün Yusuf'un hayatı üzerinde daha fazla kendini gösterir bir halde olduğunu görüyoruz. Kaplanoğlu'nun sinemasında da bu gerçeküstülük daha fazla yer ediyor. Hem de daha ilk sahneden... Yusuf'u kasabaya sıkıştırıyor, o çıkmaya çalışıyor, annesi tavrını koyuyor. O çıkmaya çalışıyor, hocası tavrını koyuyor. O çıkmaya çalışıyor, süt alanlar tavrını koyuyor, askeriye bile çıkmasına razı değil. O çıkmaya çalışıyor yılan önüne çıkıyor, balık önüne çıkıyor ve anlıyor, orada kalmaya mecbur. Birileri böyle istiyor. Yumurtaya varıncaya kadar kasabadan çıkacağını biliyoruz ama geri dönüp kısılacağını da biliyoruz.

Ama bir yandan da korku hikayesi gelişiyor Süt'de. Olunmak istenmeyen ama olunan; olunmak zorunda olan kader hem Yusuf'un hem de annesinin karşısına bir korku unsuru olarak dikiliveriyor. Bu noktada Süt; Yumurta'dan ayrılıyor. Hem Yusuf hem de annesi süt olarak kalamayacaklarını; er ya da geç mayalanacaklarının; peynir olacaklarının farkındalar, korkuyorlar ama zorundalar. Yusuf fabrika işçisinde; annesi görücüye gelen yaşlı kadının ellerinde bunu görüyor, korkuyor ve engellemeye çalışıyor. Yusuf fabrika işçisine "mecbur değilsin" diyor, kaderine karşı koyabilirsin diyor. Fabrika işçisi abisi ise "hayır mecburum" diyor. Kaplanoğlu ise kimin doğru söylediğini, o keskin ışığı gözümüzün içine kadar sokarak veriyor, dergide çıkan bir kaç şiir ise hatıra olarak kalıyor. O da bir inşaat işçisi veya sıradan kasaba hocası olacağını anlıyor. Yusuf üzülüyor, kaderine kısılmaya bozuluyor. Taa ki Yumurta'da kaderine razı gelmenin huzurunu keşfedene kadar. Yumurta'dan civciv olmak hem kaçınılmaz hem de o kadar mutluluk vericiyse; sütten peynir olmak o kadar sinir bozucu. Yumurtadan çıkan civciv can çekişmekte. Peynir olmanın zorunluluğu içinde Yusuf kıvranıyor. Yusuf süt olarak kalamaz, peynir olmak kaçınılmaz. Yılanlar sütü sever, süte gelir. Nereden geleceği de bilinmez. Gelmeden peynir olmak gerekir.

Kaynak: http://sinemadedigin.blogspot.com/2009/01/st-semih-kaplanolu.html

Double Driver- Windows 7 Sürücü Yedekleme

2010-04-18T02:59:00.000-07:00

Windows 7'de driver yedeklemek için çok güzel bir program anlatacam.Bu program en çok teknik servis işiyle uğraşan arkadaşların işine yarıyacak diye düşünüyorum.Program Windows 7'de driver'ları yedeklememize imkan sağlıyor.Ve olası bir formattan sonra tek tıklamayla kurabiliyoruz.Programımızın ismi Double Drive 4.0.Ücretsiz ve portable'dır.

İndirmek için tıklayın.

Not: Alıntıdır.

Kaynak: http://windows7li.blogspot.com/

Christopher Smith - Gently Gently

2010-04-17T05:45:00.000-07:00

Christopher Smith - Gently Gently from Boompa Records on Vimeo.

SuperBar Monitor - Windows 7 Görev Çubuğu Sistem İzleme Araçları

2010-04-14T11:42:00.000-07:00

Windows 7 Sistem kaynaklarını izlemek için birçok gadget çıkartıldı.Ama hiçbiri görev çubuğunda bu kadar güzel durmamıştı.Bu bir gadget değildir.Daha çok görev çubuğunda duran bir programı anırıyor.Ama sürekli değişken.Anlık Cpu, Batarya durumu, Ses Volümü, Ram, Hafıza durumunu izliyebilirsiniz. Sizde görev çubuğunda Sisteminizi bu şekilde izlemek istiyorsanız, buradan ücretsiz Windows 7 SuperBarMonitor araçları paketini indirebilirsiniz.
Not: Alıntıdır. Kaynak: http://windows7li.blogspot.com/2010/04/windows-7-gorev-cubugu-sistem-izleme.html

Yumurta [Semih Kaplanoğlu - 2007]

2010-04-12T12:34:00.000-07:00

Gitmek mi zor kalmak mı? Kalan kazanır derler ya hep. O, gidene istediği anlamı yükler, istediği gibi yaşatır hayalinde ve bu süreçte biriktirdiği bir sürü şey olur hep cebinde. Gidense gitmiştir zaten ve kaçtığı o “şey”i, “yer”i hayatından çıkarma çabası içinde, geride bıraktıklarını aklına bile getirmemeye çalışır. O yüzdendir belki de farkına varamaması kaybettiklerinin. Ama ya dönmek zorunda kalırsa? Her şey bıraktığı gibi mi kalmış olacaktır acaba? Peki, bir de bir kez daha gitmeye, terk etmeye çabalasa da gidemese? Geride bıraktıklarına uyum sağlayabilecek midir yeniden? Yumurta, doğup büyüdüğü kasaba kendisine dar gelen, İstanbul’a “kaçıp” yalnızlığı seçen Yusuf’un hikayesinde bu sorulara cevap arıyor. Yusuf bu hikayenin gideni, kalansa ölümüyle kendisini doğup büyüdüğü, sonra kaçıp uzaklaştığı kasabaya geri döndüren annesi. O da oğlunu, sadece kendisi için değil tüm kasaba halkı için istediği gibi yaşatmış hayalinde. Onun yerine kasabalıya kitaplar, hediyeler göndermiş! Demiş ki; “benim oğlum memleketini unutmadı, İstanbul’da koca şair oldu ama kalbi burada, buradakilerde”

Yumurta, Yusuf’u zorunlu dönüşün ardından, Bunuel’in Mahvedici Melek’inde bir eve hapsolan burjuvazi misali köyünden dışarı çıkartmıyor. Yusuf gitmek istiyor, gidemiyor. Ama o filmdeki gibi bir çözülme de yaşamıyor. Çözülse de belli etmiyor. Çünkü Yusuf çok da açık bir karakter değil. Kendi içinde yaşayan, tepkisiz, geçmişini tamamen silmiş –ya da silmeye çalışmış-, ilginç bir şekilde tanıdığı –neredeyse- herkesi unutmuş biri. O yüzden az önce bahsi geçen kaybettiklerinin farkına varması durumu söz konusu bile olmuyor görünürde. Görünürde çünkü onu ve hikayesini anlatan Yumurta’yı anlayabilmek için ayrıntılara dikkat etmeniz gerekiyor. O ayrıntılar da öyle sevimli yerleştirilmiş ki filme, o geçmişindeki insanlara dönmeye çalışırken –ki aslında çok da hevesli değil belki- yaşanan diyaloglar, ufak tefek detaylar gülümsetiyor insanı. Trajik bir şekilde doğduğu yere dönen, aslında kaçtığı yerde de mutluluğu yakalayamamış bir karakterin aynı şekilde trajik ilerleyen öyküsünde insanları gülümsetmeyi başarmak önemli ve başarılmış da. Filmin aynı zamanda senaryosunu da yazan yönetmen Semih Kaplanoğlu, temelde bireyin yalnızlığını anlattığı filminin finalinde de bir şeyleri gözümüze sokup “ben yazdım, böyle oldu” demek yerine “siz anlayın artık, nasıl isterseniz öyle yorumlayın” diyerek karakterinin kaderini izleyicinin takdirine bırakıyor. Yusuf’un yaşamı gelecekte nasıl yönlenecek bilinmez ama biraz beklersek öncesini öğreneceğiz. Yani Yusuf’un bulunduğu duruma gelmeden önceki halleri, ölümünü garip bir soğukkanlılıkla karşıladığı annesiyle ilişkisi, çocukluk ve ilk gençlik döneminde hayatında yer eden insanları nasıl olup da unuttuğu üçlemenin diğer ayakları olan Bal ve Süt’te saklı. Üçlemeden bahsetmişken Kaplanoğlu’nun filmlerini sondan başa vizyona sokmayı tercih ettiğini belirtelim.
Yumurta çok yalın, doğal bir dille, dallandırıp budaklandırmadan anlatmış derdini. Öyle samimi ki yönetmen kendi karakterlerini yabancılaştırsa da izleyiciyi hem kendisine hem de filmlerine yakınlaştırıyor. Tabii mekanın Anadolu’nun küçük bir kasabası olup figürasyonun da orada yaşayan sade, doğal insanlardan oluşması işini kolaylaştırmıyor değil. Ama mekan her zaman yönetmenin lehine olur diye bir şey yok, o yüzden Kaplanoğlu’nun hakkını teslim etmek gerekir. Mekandan bahsetmişken kasabanın görsel olarak filme katkısını da yazmadan geçmek olmaz tabii.
Her ne kadar başarısı aldığı ödüllerle tasdiklenmiş olsa da Saadet Işıl Aksoy’un bu film için yeterli olduğunu söylemek zor. Oyuncu özellikle filmin ilk bölümünde tutuk, çok inandırıcı değil. Gerçi ilerleyen bölümlerde karakteriyle bütünleşmeyi, tanışmayı başarmış ve artan bir başarı eğrisiyle tamamlamış rolünü ama bunu bizimle birlikte değil bizden önce yapması gerekirdi galiba. Nejat İşler ise Yusuf rolünde iyi. Son dönemde kendisini tekrarlamaya başladığı hissi yaratan oyuncu Barda’dan sonra Yumurta’da da başarılı bir performans sergiliyor. Oyuncularla ilgili bir notu –gülümseyerek- eklemeden geçemeyeceğim: Ufuk Bayraktar’ın kaderi oldu sanki; Zeki Demirkubuz’un Kader’inde olduğu gibi Yumurta’da da imkansız bir aşka teslim olup bu teslimiyeti olgunlukla kabullenmek yerine hırs yapıp traji-komik durumlara düşmekten kurtulamayan bir karakteri başarıyla canlandırıyor.
Aslında Yumurta’da anlatılanlar Kaplanoğlu sinemasını takip etmiş olanların çok yabancılayacağı mevzular değil. 2001 yapımı “Herkes Kendi Evinde” de de benzer bir temayı konu alan yönetmenin -her ne kadar kendisi bunun bilinçli bir şekilde yapılmadığını söylese de- köklere dönüş sancıları üzerine söyleyecek çok şeyi olmalı. Ancak 2004 yapımı Meleğin Düşüşü’nü de dahil ederek düşünürsek yalnızlık, yabancılaşma gibi olguların, yönetmenin derdi olan konular olduğu sonucuna varıyoruz.
Yumurta bizlere, yüksek bütçeli filmin iyi film olmadığını bir kez daha hatırlatan, gerçek sinemanın peşinde olanların mutlaka izlemesi gereken kendi halinde bir film. Promosyon mucizelerinden bıkanlardansanız sade yapısıyla, samimi çekilmiş başarılı bir Türk sineması örneği izlemek için mutlaka görün ve “sinema”da lütfen!
Not: Alıntıdır. Kaynak: http://film.com.tr/elestiri.cfm?aid=8612

F.3.A.R Trailer

2010-04-12T05:15:00.001-07:00

FPS türünün önde gelen örneklerinden F.E.A.R.'ın üçüncüsü duyuruldu! Yeni yapımın ilk trailer'ı adeta film tadında. Korkunun yeni adresi F.3.A.R!

Ücretsiz Internet Radyo Player: RadioSure

2010-04-12T03:55:00.000-07:00

RadioSure kullanıcılarına web tarayıcısına ihtiyaç duymadan internet üzerinden yayın yapan yerli ve yabancı 12 bin Radyo’ yu bu masaüstü uygulaması sayesinde dinleyebilirsiniz. Ve dinlemekle olduğunuz müzikleri de mp3 formatında kaydedebilirsiniz..

RadioSure’ nin en güzel tarafı Flash belleğinize yükleyerek farklı bilgisayarda kullanabilirsiniz…

RadioSure-2.0.886 | Portable (Türkçe yayın yapan 210 tane ulusal ve yerel radyo eklenen iyiblogcu.com sitesinden alınan sürümdür.)

RadioSure’ nin diğer Özelikleri :

Windows ile başlama
Açılınca otomatik olarak çalmaya başlama
İstasyonlar arasında yumuşak geçiş
Ses seviyesi standartlaştırması
Yeni sürümü denetleme
Kısayol tuşları
Dinlediğiniz müziği kayıt etme
Aynı parça zaten mevcut ise tekrar kaydetme
Skins desteği
Türkçe dahil 26 dil desteği
Özel radyo Listesi oluşturma (Yer imlerine ekleme)
Equalizer desteği
Yeni radyo istasyonu ekleme
Radyo URL adresini kopyalama

Not: Alıntıdır. Kaynak: http://www.iyiblogcu.com/portable/radiosure-2/

Donnie Darko [Richard Kelly - 2001]

2010-04-11T14:17:00.000-07:00

Richard Kelly’nin 2001 yılında yönetmenliğini yaptığı, Jake Gyllenhaal, Drew Barrymore, Jena Malone, ve Mary McDonnell gibi isimlerin başrolleri üstlendiği bir film. Donnie Darko paranoyak şizofren ve anti sosyal bir gençtir ve bir psikiyatrdan terapi almanın yanı sıra bazı ilaçlar da kullanmak zorundadır. Büyük bir tavşan kılığında Frank’la karşılaşmasıyla hayatı biraz daha değişir ve Frank ona okulu su basmasını sağlamak, çocuk pornosuyla uğraşan birinin evini ateşe vermek gibi eylemleri salık verir. Fakat Frank’in Donnie Darko’ya söylediği en önemli şey zamanda yolcuğun mümkün olabileceğidir.

Lisenin hocalarından Kitty Farmer yaşamın iki seçenek arasında gidip geldiğini, yapılan her şeyin korku ve sevgi arasındaki çizgi üzerinde herhangi bir yerde olduğunu savunuyordu. Bunu hitap ettiği insanlara aşılamanın yolu da ellerine tutuşturduğu kâğıtlarda yazan aktiviteleri bu çizginin üzerinde nereye koyacaklarına onları karar verdirmek şeklindeydi. Donnie Darko, Kitty Farmer’in “Korku ve sevgi insan duygularının en derin olanlarıdır.” şeklindeki bir hayli modern analizine itiraz eder: “Değerlendirilmesi gereken başka şeyler de var. İnsan duygusunun tam bir spektrumu gibi. Her şeyi öylece 2 gruba ayırıp diğerlerini inkâr edemezsiniz.”
Peki insani duygular gibi zaman da karmaşık iç içe geçmiş bir şey midir? İnsani duygular nasıl korku ve sevgi arasında düz çizgisel olarak gidip gelen şeyler değilse, zaman da başlangıç ve son arasında gidip gelen bir şey değil midir? Filmin bu soruya da cevabı zamanın düz çizgisel başlangıçtan sona doğru giden bir şey olmadığı yönünde. Bunu da Stephen Hawking’in teorisine dayandırıyor: “bir solucan deliği (wormhole) sayesinde, uzay zamanın 2 bölgesi arasında kısa yol oluşturulabilir.” Böylelikle bir sonraki zaman ya da bir önceki zaman arasında bir geçişenlik ortaya çıkar. Zamanın düz çizgisel bir şey olduğu da zaten kendiliğinden var olan bir şey değil, insanların yaşamlarına belli anlamları dayatmak için ortaya attıkları ya da inandıkları bir şey.
O halde iki zaman arasındaki geçişkenliği sağlayan şey nedir? Bir zaman diğer zamana nasıl müdahale edebilir? Filmin bu soruya verdiği cevap halüsinasyonlardır. Tavşan maskesiyle karşısına çıkan Frank, Donnie Darko’nun diğer zamanlarla olan bağlantısıdır. Elimizde iki zaman dilimi olsun biri evde verilen partiye kadar geçen zaman dilimi diğeri de partiden sonraki zaman dilimi. İlk zaman diliminde iki tane Frank vardır. İlki Donnie Darko’nun kız kardeşi Elizabeth’in erkek arkadaşı olan Frank (Elizabeth partinin bir safhasında Frank’in nerde olduğunu sorar), evdeki partiye de gelir ve ardından arabayla Donnie Darko’ya bakmak için Ölü Babaanne’nin evine kadar gider. İkincisi Donnie Darko’nun halüsinasyonu olan Frank.
Filmi araba kazası sahnesinden geriye doğru okuduğumuzda şöyle bir okuma yapmak mümkün. Normal olan Frank, Donnie Darko’nun kız arkadaşı Gretchen’in ölümüne sebep olmuştur. Bunun üzerine Donnie Darko normal Frank’ı gözünden vurarak öldürür. Bu sahne sinemadaki diyalogu anlamlı kılan tek sahnedir. Donnie Darko, halüsinasyon olarak ortaya çıkan Frank’a gözüne ne oldu diye sorduğunda, ona bir cevap vermek yerine ondan garip bir şekilde özür diler. Özür dilemenin nedeni Gretchen’i öldürmüş olmasıdır. Donnie Darko’nun psikiyatrikti ile konuşurken ona yakında Frank’in birini öldüreceğini söylemesi de tam da bu öldürme olayıdır.
Burada asıl kritik soru şu: zamanlar arası bir geçişkenlik varsa, bir insanın yaşama başlama ve onu bitirme süreci diye bir şey var mıdır? Filmin buna da verdiği cevap hayırdır. İnsan tek düze bir şekilde zamanın içinde yaşamaz. Belli bir anda doğup belli bir anda ölmez. Bunu da Donnie Darko’nun kendi yaşamı üzerinden diğer yaşamlardan anlarız. Donnie Darko iki kere ölmüştür. İlk ölümü uçak motorunun odasına düştüğündeki ölümü, diğer ölümü ise Frank’ın hayatına müdahale ettiği ve kazadan sıyırdığı yaşamının devam eden safhasındaki ölümüdür. Fakat bu devam eden safha tekrar uçak motoru kazasının olduğu sahneye geleceğinden ölümün kendisi bir keredir. Gretchen’in ve Frank’in ölümleri de benzer şekildedir. İlk ölümleri araba kazasının olduğu sahnededir. İkinci ölümleri ise Donnie Darko’nun olmadığı zaman dilimini yaşayıp ölmeleridir. Fakat bunların ikinci ölümleri hakkında film bize bir şey söylemez.
Gretchen ve Frank, Frank’ın Donnie Darko’ya musallat olan halüsinasyonun müdahale ettiği bir yaşamda ölmüşlerdir. O halde Frank iki kere suçludur hem Gretchen’i öldürdüğü için hem de bu ölümlere giden süreci yönettiği için. Fakat asıl soru şudur, Frank müdahale olmayan bir yaşamda Gretchen’i öldürmüyorsa o halde Donnie Darko’ya musallat olmasının nedeni nedir? Paralel yaşamın yaşandığı zaman Frank’in Donnie Darko’ya kalan günü söylediği Donnie Darko’nun onula ilk karşılaştığı andan itibaren geçen zamandır. Bu karşılaşma öncesi Donnie Darko’nun kız kardeşiyle yani Frank’ın kız arkadaşı Elizabeth ile yaşadığı tartışmanın rolu ne olabilir? Bu tartışmamıydı Donnie Darko’ya Frank’ı halüsinasyonlarına dahil ettiren şey? Kim bilir?
Not: Alıntıdır. Kaynak: http://www.isteksiz.com/sinema/donnie-darko/

Simple Port Forwarding

2010-04-09T09:28:00.000-07:00

Programların hangi port numarasını kullandığını yada ADSL modem nasıl port açaçağınızı resimli anlatım arama ihtiyacı duymayacaksınız. Simpe Port Forwarding ile tüm bunları bir kaç dakika içinde istediğin port numarasını açabilirsiniz..

Simple Port Forwarding basit ara yüzü ve Türkçe dil desteği sayesinde kullanımı oldukça basit Router bölümünde kullandığınız ADSL modem modelini seçiyorsunuz eğer ileri düzel bilgiye sahipseniz direk port numalarını açabilirsiniz eğer bir bilginiz yoksa SPF sizi program sihirbazı yardımı ile port açmanızda yardımcı oluyor..

Ayrıca Simple Port Forwarding taşınabilir belleğinize kaydederek farklı bilgisayarlarda kullanabilirsiniz…

Simple Port Forwarding’ le ilgili resimli ve video anlatımları bulabilirsiniz. Onları inceleyerek daha fazla bilgi sahibi olabilirsiniz.

inDir : Simple Port Forwarding 2.7.10

inDir : Simple Port Forwarding 2.7.9

inDir : Simple Port Forwarding 2.7.8

Not: Alıntıdır. Kaynak: http://www.iyiblogcu.com/portable/simple-port-forwarding/

MultiUpload

2010-04-07T08:50:00.000-07:00

Aynı anda birden çok siteye upload imkanı sağlayan güzel bir site.
www.multiupload.com

Icon Seeker

2010-04-05T03:59:00.000-07:00

www.iconseeker.com

Binlerce simge arasından aradığınızı bulabilirsiniz.

Spirited Away [Hayao Miyazaki - 2001]

2010-03-31T03:44:00.000-07:00

Bu harika film, yetişkinlerin dünyası ve çalışma hayatına adım atma kavramlarının ötesinde, aynı zamanda sert bir kapitalizm eleştirisi olarak da izlenebilir. sen to chihiro no kamikakuchi'deki tüketim toplumunun acımasızlığı, tıpkı animal farm'daki totaliter düzenin katılığı gibi üstü kapalı benzetmelerle yerilir.

Bence yaratıcı bir özgünlükle, sıkıcı olmaya eğilimli bir öğreticiliği birleştirirken bu kadar eğlenceli olabilen bu film bir hiciv klasiği olmuştur bile. mesela, içindeki hemen her öğeyi, kapitalizm eleştirisi ile ilintili bir benzetme olarak okuyabiliriz.

filmin başında, çihiro adlı küçük bir kızı ailesiyle bir kır gezisi sırasında keşfettikleri terkedilmiş lunaparka girerken görürüz. kız korkmakta, anne ve babası ise yiyecek birşeylerin kokusu ile bir dükkana yönelmektedirler. burada verilmek istenen mesaj bence şudur: servetin kendisinden öte, onun varlığına dair en ufak işaret bile, doğal durumda bulunan, ancak deneyimleri itibariyle kapitalist sisteme yatkın her bireyi kendisine çeker. sadece toyluk bunun önünde çekingenliğe neden olan bir engeldir.

kokunun geldiği dükkanda buldukları binbir çeşit yiyeceği yerken domuza dönüşen anne ve babasını terkerek kaçan çihiro, yolda haku adlı bir gençle karşılaşır. kendisi gibi insan görünümünde olan bu gencin yardımı sayesinde, hava kararırken bir yere saklanmayı başarır. artık kendi dünyasına dönmek için çok geçtir. eşiği bir kez geçmiştir. kendisini kurtarmanın ötesinde, ailesini de kurtarmak için bu yeni dünyadaki çıkar çatışmaları ve fırsatlardan yararlanmak zorunda olduğunu öğrenecektir.

ergenliğe adım attıktan sonra, iş dünyasının dışında kalmak için çok az umudun olduğunu vurgulayan bu sekans, bir gemi dolusu tuhaf yaratığın, lunaparkın ortasındaki ana bina olan otele dolmaya başlamasıyla gerilim kazanır.

çihiro, kendi varoluşundan çok daha önce kurulmuş bir düzene girmek zorunda kalmış, bir köşede beklemektedir. "iyi" bir karakter olduğunu sezdiğimiz haku, ona "çalışmak zorundasın" dediğinde, tamamen yok olmamak, yani bu otel-hamamın işletmecisi kötü büyücü yubaba'nın, "işe yaramazsan seni taşa çeviririm" tehdidine hedef olmamak, "sadece kendi varlığını kurtarmak" için bu yeni dünyaya girer. modern dünyada çalışmak, iş sahibi olmak da, egemen sınıfın dışında kalan her birey için, sadece "kendi varlığını kurtarmak" anlamına gelmekte, hiçbir katma değer, bu dünyadan kaçış veya aileni domuzluktan kurtarma umudu içermemektedir. haku'nun verdiği ve bu dünyaya ait olan yiyeceklerden yemese, çihiro tamamen yok olacaktır. yani çevreyle işbirliği, bireysel varoluş için önkoşul haline gelmiştir.

yubaba'nın hamamında, herşey planlı bir iş bölümü içinde, adeta fordist üretim tarzıyla yapılmaktadır. türlü türlü yaratıklardan oluşan işçilerden hemen hiçbiri, buradan çıkmak, yeni bir hayat veya kendi işlerini kurmak gibi bir düşünceye sahip değildir. bu hamamda, her gece gelen 8 bin tanrıya hizmet vermek için çalışır. hele yağmur yağıp da, etraflarında gözalabildiğine uzanan bütün manzarayı sular kapladığında, iyice adaya benzeyen bu binayı terketmeyi düşünmezler. tıpkı 1984'teki gibi, düşünceden çok hareketleri vurgulanır ve bu hareketler de, üç güdünün, yani iktidardan korku, yandaşlara karşı kıskançlık ve görev sorumluluğunun çerçevesinde gelişir. çihiro, bu ortama ilk girdiğinde, insan kokusundan nefret eden bu işçiler bundan pek hoşlanmaz. ancak haku onları rahatlatır: "merak etmeyin, sizin yediklerinizden yemeye başlayınca insan kokusu geçer." burada, tüketim toplumunun bir parçası olabilmek, modern kapitalizmin içinde bile doğal bir insan olmak için gerekli yabancılığı gidermek adına, onun ürünlerinden faydalanmak gerektiğine bir gönderme vardır.

yubaba'nın, bu küçük kızı sistemine entegre etmek için izlediği yol da ilginçtir. beyaz yakalı üst düzey yöneticiyi oynayan, yani belki büyük bir şirketin ceo'su olarak görebileceğimiz, ama asla o şirketin sahibi olmayan bu cadı, küçük kızı başta kabul etmez, ancak ısrarını görünce itiraf eder: "kahretsin! dua et ki herkesi işe alacağıma dair kendi kendime söz vermiştim." yani modern dünyanın iş yaşamında işgücü, liyakat ve kabileyetten çok, ısrarcılık yoluyla kendini yeniler.

ama bu işe alınma işlemi sonrası, yubaba sistemin devamı için uyguladığı yöntemi devreye sokar ve çihiro'ya ismini değiştirmesi gerektiğini söyler. küçük kıza "sen" adını veren yaşlı cadının amacı, çihiro'nun geçmiş yaşamı ve kültürel aidiyetiyle bağlantısını koparmaktır. yani binbir tür varlığın bulunduğu, adeta sirk gibi duran, bu kadar çeşitli, bu kadar heterojen, bu kadar bol canlı cinsini barındıran hamamda, işçilerin herbirinin kimliği yubaba tarafından belirlenmiştir.

tıpkı modern dünyada, küreselleşme ile yüceltilerek zenginleştirildiği söylenen etnik kimliklerin, aslında varolan, hakedilen, yaşatılan değerlerden çok, hegemon kültür tarafından ve onun çıkarları doğrultusunda atfedilen, bahşedilen veya dayatılan sanal görüntüler olması gibi.

kapitalizmin yarattığı bu yanılsama, öz benlikleri üst kademeler tarafından atanan, ancak dış görünümleri çeşitlilik arzeden, adeta tadı, kokusu, görüntüsü aynı, ama ambalajları farklı mısır cipsleri haline getirildiğimizin resmidir aslında. çihiro, adını unutursa, bu dünyadan kurtuluşu olmadığını bilir ve filmin etkileyici sonunda, kişisel kimliğin farkında olmanın dayanışmayla da mümkün olabileceğini vurgular.

yubaba'nın çocuğu da ilginç bir görüntü sergiler. normal bir bebek görünümünde, onun tavırlarına sahip, ancak boyut olarak ondan kat be kat büyük, devasa bir bebek olan boh, aslında kapitalizmin patronlarının yarattığı ürünlerin ve kendi uzantılarının, görsel açıdan ne kadar sağlıklı görünürse görünsünler, bir şekilde şişirilmiş, suni, "hormonlu" oldukları mesajını verir. işin ilginci, film ilerledikçe, bir fareye dönüşen boh'u, annesi bu haliyle görünce tanıyamaz ve "zavallıya bak, ne kadar iğrenç" diyerek onu öldürmekten son anda vazgeçer. yani modern dünyada egemen bireyin değer verdiği şey asla öz veya içerik değil, görüntü ve ambalajdır. görüntü ve ambalajı güzel olmayan bir şeyin, esas itibariyle güzel olabileceğine ihtimal verilmez.

ancak bu dünyanın asıl patronu, yubaba değildir aslında. o, hamamın patronudur. yani şirketin ceo'su. oysa bütün hizmet, şirketin ve dünyanın sahipleri, yani üzerlerindeki bütün kiri hamamda yıkamaya gelen 8 bin tanrı içindir. modern dünyada küresel gelirden en büyük pay alan, kaymağın kaymağı 8 bin kişiyi temsil eden bu tanrılar, meşruiyetlerini de, sahip oldukları bu dünyada kendileri için çalışan milyonlarca işçinin hizmetinden alırlar. kirlerini temizlemek ve bu kirleri görmezden gelmek karşılığında yemek, para ve altın. çift taraflı bir memnuniyet hali.

ancak çihiro için, 8 bin tanrı ve yubaba'nın sistemine entegre olmasını sağlayan ilk hamle, haku'nun iyi niyetli yardımıyla, ikincisi ise, lin adlı bir genç kızın, abla hüviyetinde ona yol göstermesiyle gelir. haku, sistemden kaçmak için ilk yapılması gerekenin ona adapte olarak inceliklerini, kısayollarını ve "sihirlerini" öğrenmek olduğunu küçük kıza gösterir. lin ise, haku'nun teoride verdiği bu dersi, çihiro için bir staj haline getirir. fakat kişisel ilişkilerinin dışında, otelin içindeyken ast-üst ilişkilerinin korunması gerektiğini, bütün iyi yürekliliğine rağmen göstermekten kaçınmaz haku.

öte yandan, kazan dairesini işleten, 8 kollu, korkunç görünümlü yaşlı adam kamaji, modern dünyada her bir birimin başında bulunan, lider konumundaki herkesin mutlaka kötü olmayacağını gösterir. iyi niyet, görev ve görünüşten bağışıktır. zaten film boyunca, gerçek dünyada ya da bu ruhlar dünyasında kimsenin tamamen iyi veya tamamen kötü olmadığı da vurgulanır. kapitalist dünyanın en büyük özelliği, çaba göstererek kendini kanıtlayana hakettiği ödülü verme eğiliminde olması, en azından bu sözü vermesidir.

hamama devasa bir çamur kitlesi olarak gelen nehir tanrısı okuterasama iki yönden ilgi çekicidir. çihiro -veya artık sen- bu tanrının banyosu sırasında ona yardım ederek, içinde sanayi atıkları ve çöpten oluşan pisliği döküp rahatlamasını ve ejderha ruhunun hafifliğine kavuşmasını sağlar. bunun ödülü, bizzat tanrıdan aldığı sihirli bir kek ve ceo yubaba'dan aldığı "büyük bir iş başardın" övgüsüdür.

Diğer ekolojik mesaj ise, kapitalizmin kendi pisliği ile kendisini hantallaştırdığı, sadece dünyayı kirletmekle kalmayıp, kendi varlık ve devamını da tehlikeye soktuğudur. daha da ilginci, "dünya üzerindeki her kaynak, doğal olsun, insani olsun, kapitalizmin çıkarları doğrultusunda kullanılabilir; ancak sırf kapitalizmi çökertmek adına, bu kaynakların daha da hızlı tükenmesine göz yummamalı, aksine ne amaçla kullanılacağını umursamadan bu kaynakları geri kazanmak için gerekli çabayı sarfetmeliyiz" mesajıdır.

ama bu dünyanın içinde bir tür köle haline gelmiş insanlar için bu bilinçlilik imkansız görünmektedir. kamaji'nin emir erleri olarak çalışan, yürüyen küçük kurum (is) parçaları, sadece kol kuvvetine dayanan işleri yapan modern toplum işçilerini, örneğin madencileri simgeleyen bir metafor olarak yorumlanabilir. kazan dairesine yakıt taşıyan ve bu işlem sırasında karşılaştıkları en ufak sorunu (örneğin çihiro'nun ayakkabısına takılmayı) kendi zihinsel yöntemleriyle aşamayan bu varlıklar, özünde saf ve iyi bir yapıdadır. ancak bu onların sistemi anlamalarına yetmez. söyleneni yaparlar. karşılığında aldıkları küçük şekerlerin yıldız şeklinde olması, modern toplumda televizyon starları ve şarkıcılarla mutlu olan, tatmin olan, doyurulan sıradan vatandaşın durumuna bir göndermedir.

filmdeki bir diğer esrarengiz öge olan kaonashi, yani "yüzsüz" ise bence kapitalizmin bir yan ürününü temsil ediyor. küçük kızın saflığından yararlanarak hamama girmeyi başaran yüzsüz, etrafındakilere para vaadettikten sonra onları yiyor ve yedikçe onların kılığına bürünerek büyüyor. sonunda devasa bir boyuta ulaştıktan sonra, hamamdan onu çıkaran da çihiro oluyor. çünkü yüzsüz'ün tek dileği, takıntı haline getirdiği küçük kızın ne istediğini öğrenmek. çuval dolusu altını bile istemeyen bu küçük kızın iradesi sayesinde bu tuhaf ruh da içindekileri

kusarak hafifliyor ve ona katılıyor. pek net olmasa da, burada kapitalist sistemde bir asalak olarak yaşayan, onun yayılma hırsı sayesinde büyüyen sinik ama uyanık bireylerin bir yansımasını görebiliriz. yüzsüz'ü, moda deyimiyle bir "hortumcu", vurguncu veya düzenbaz olarak da yorumlayabiliriz. hamama, yani sisteme dahil edilmeyen bu yaratık, tıpkı tanrılar gibi başkalarının pislikleri ile büyüme ve zenginleşme yeteneklerine sahip olmasına rağmen, bir nedenle dışlananları, mesela taşralı, sonradan olma zenginleri de temsil ediyor olabilir. ve film, onların bir kurtuluş ihtimali olduğunu, çünkü saf olana besledikleri doğal merak yüzünden, "devrimci" liderleri izleyebilecekleri sinyalini veriyor.

bu kapitalist sistemde kurtarıcı, tek bir karakterden çok, dışarıdan geldiği için saf kalan ve henüz öğrenmeye muhtaç olan çihiro ile, ona yol gösteren, sistemi bilen, ancak bir şekilde o sisteme esir olan haku'nun işbirliği, yani duygusal boyutta aşkları gibi görünüyor.

bir ejderha kılığına girerek patronu yubaba'ya koruyuculuk görevi üstlenen haku, kapitalist sistemin aslında son derece kırılgan olmasını, çünkü üst sınıfları orada tutan, orada koruyanın aslında hem beyin, hem kol olan orta sınıflar olmasını vurguluyor. işin ilginci, filmin en etkileyici sahnelerinden birinde, ejderha halindeki haku'nun gökyüzünde kuşa benzeyen beyaz yaratıklarla mücadele ettiğini görüyoruz. sekansın en vurucu kısmında otel binasının üst katlarındaki çihiro'nun yanına sığınan yaralı haku'nun ardından, bu yaratıkların yüzlercesi geliyor ve bu yaratıkların aslında kağıttan kuşlar olduğunu anlıyoruz.

yani modern toplumun belkemiği olan, platon'un devlet'indeki koruyucu sınıf durumunda bulunan kapitalist orta sınıf, üst sınıflar tarafından uydurularak tehlikeli olduğu yanılsaması yaratılan sahte hedeflerle aslında boşu boşuna mücadele etmektedir. üst sınıflar, orta sınıflar için bir tehdit "yaratarak" onlara meşgale üretmemiş olsa, ilk hedefin kendileri olacağını bilirler. peki bu kuşlar kağıttansa, haku neden yaralanmıştır?

bunun cevabını da, yubaba'nın üst katlardaki odasına haku'yu bulmak için giden çihiro'nun sırtına yapışan o zararsız kağıttan kuşlardan biri sayesinde öğreniyoruz. bu kuş, yubaba'nın odasına geldiğinde bir anda şekil değiştirerek, tıpkı yubaba'ya benzeyen, onun ikiz kardeşi zeniiba haline gelecektir. kardeşinin aksine iyi bir cadı olan zeniiba'nın verdiği yin-yang mesajı açıktır. ancak asıl mesele, yubabu'nun haku'nun içine yerleştirdiği zehirdir ve zeniiba'nın daha sonra verdiği sırra göre, kendisinden çalınan bir mühürle yerleştirilen bu büyülü zehrin tek ilacı sevgidir, aşktır.

burada verilmek istenen mesajın, üst sınıfların, orta sınıflar üzerinde egemenlik kurmak için onları bağımlı tutacak yöntemler geliştirdiği, ancak bu yöntemlerin, orta sınıfların tüm iyiniyetlerine rağmen kurtulamadıkları açgözlülüğü yüzünden etkin hale geldiğidir. modern dünyadaki bu sistemin yıkılmasının tek anahtarı ise, kitlelerin birbirleriyle dayanışması kadar, bireylerin tek tek duydukları sevgi ile de mümkündür. fazla insancıl ve safça bir mesaj olsa da, ancak bu yolla kendi kimliklerine ulaşacak kitlelerin, dizginlerinden boşanabileceği vurgulanır. zaten anne-babasını kurtarmaya yarayabilecek tek şey olan sihirli keki, haku'nun iyileşmesi için harcayan çihiro, bu sevgiyi göstermiştir.

ama kapitalist sistem kendi çarklarıyla işlemeye başladıktan sonra, onu topyekun değiştirme imkanının kalmadığı, hiç de umutsuz olmayan bir yaklaşımla filmin sonunda vurgulanır. buradaki vaat, sistemin yıkılması olamaz, çünkü bu mümkün değildir. ancak ve ancak, bu dünyanın içindeyken, yukarıdaki yollardan giderek bir hafifleme, rahatlama olası görünür. japon efsanelerinin pek benimsediği bir olgu olan şekil değiştirme ve farklı bir vücutla, yine aynı dünyada, ama daha mutlu olma imkanı her zaman vardır. bu dünyanın gedikleri keşfedildiğinde, kitlesel olarak değil, ama bireysel olarak dışarıya kaçmak da mümkün olabilir. bu ruhsal kaçış, zor ama olasıdır. ama o halde bile, bu korkunç dünyanın varlığı sonlanmaz ki; ancak biz artık herşeyi dışarıdan, uzaktan, yukarıdan görme özgürlüğüne sahip olduğumuz, bir köle olmadığımız için bireysel mutluluğa ulaşabiliriz.

"mutlu olmak, kendi varlığının farkına varmak ve onu gerçekleştirmek için çaba sarfetmenin yanısıra, dünyayı küçümsemeden görmek, kabullenmek ve anlamak demektir" mesajı da filmden çıkabilir. asıl kilit nokta, bütün bu aşamaların, yanınızda doğru insan varken, karşılıklı yardım ve anlayışla beraberce aşılması halinde anlam kazandığıdır. bu da aslında bir tür büyüyle, altı milyarlık dünyamızda neden geri kalan 5 milyar 999 milyon 999 bin 999 kişinin değil de, onun "doğru insan" olduğu mucizesiyle ilgilidir.

yani aslında bu filmin, büyümek, çalışmak ve aşık olmak konuları çerçevesinde, "alice harikalar diyarında" filminin bir türevinden çok, imdb'de de belirtildiği gibi, "fight club"ın animasyon formatında, tamamen üstü kapalı, masum görünen, neşeli bir versiyonu olduğu söylenebilir.

ayrıca daha başta dediğim gibi, bu anlattıklarım filmin sadece kapitalizm eleştirisi çerçevesinde yorumudur. bu benzetmeler daha da detaylandırılabilir. mesela yubaba'nın sadık yardımcıları olan sakallı üç yeşil kafayı hiç zikretmedim.

film o kadar derin ki, aynı simgeler kullanılarak bambaşka benzetmeler yapıldığı da görülebilir. çocukluktan ergenliğe geçişten, bilinçaltı simgelerinin kullanımına, japon geleneklerinden, aşkın tanımlanışına kadar pek çok farklı yere çekilebilir, bir kez de bu açılardan yorumlanabilir bir film bu.

bu kadar laf ettikten, içiçe benzetmeler olduğunu vurguladıktan sonra bunu söylemem biraz tuhaf olabilir, ama filmin yaratıcısı miyazaki'ye sorduklarında, "bir hiciv örneği gibi duruyor. ama hiç de öyle değil. sadece 10 yaşındaki çocukların sevebileceği birşeyler yapmak istedim" demiştir. ben de miyazaki ustaya, haddim olmayarak "hadi canım sen de!" demek istiyorum.

Not: Alıntıdır. http://disaci.blogspot.com/2010/01/analiz-ruhlarn-kacs.html

The Walls #4

2010-03-30T05:09:00.000-07:00

Gorillaz - Stylo [HD]

2010-03-30T04:55:00.001-07:00

Massive Attack - Splitting The Atom [Official Video]

2010-03-29T11:18:00.000-07:00

Wall Base

2010-03-29T11:15:00.001-07:00

http://wallbase.net/

The Walls #3

2010-03-29T10:36:00.000-07:00

Marka ve Modelini bilmediğimiz Sürücüleri Bulma

2010-03-29T04:19:00.000-07:00

10 Parmak

2010-03-26T05:39:00.000-07:00

10 parmak yazı yazma eğitimi ile kişisel becerilerinize bir yenisini daha ekleyin. Bırakın 10 Parmak programı size on parmağınızı kullanarak etkin ve hızlı bir şekilde yazı yazmayı öğretsin. Siz öğrenirken yaptıklarınızı incelesin ve klavye üzerindeki hâkimiyetinizi arttırmak için size her seferinde becerilerinizi artıran egzersizler sunsun. Parmaklarınızı aynı ekranda olduğu gibi klavyenize yerleştirin. Sağ elinizin parmaklarını j,k,l ve ş tuşlarına; sol elinizin parmaklarını a,s,d ve f tuşlarına yerleştirin. Şimdi ekranın üst köşesinde gördüğünüz metni yazmayı deneyin. Ekrandaki kırmızı işaretli parmak size yol gösterecektir. Klavyenize bakmadan sırasıyla kırmızı işaretli parmağın bastığı tuşlara basmayı deneyin. Size ayrılan zaman içerisinde metni doğru olarak girebilirseniz bir üst seviyedeki metni görebilirsiniz. Başarısız olduğunuzda metni tekrarlamanız yararınıza olacaktır. Tekrarlamadan bir sonraki metine geçmek veya bir önceki metni görmek isterseniz ekranın sağ alt köşesindeki yeşil okları kullanabilirsiniz.
Download
Rar Şifre: 1001Design@HH

Sevdiğim Filmler (Top 10)

2010-03-25T11:38:00.000-07:00

1. A Space Odyssey [Stanley Kubrick]
2. Back To The Future Trilogy [Robert Zemeckis]
3. Shawshank Redemption [Frank Darabont]
4. Beetle Juice [Tim Burton]
5. Lord of The Rings Trilogy [Peter Jackson]
6. Eternal Sunshine of The Spotless Mind [Michel Gondry]
7. Spirited Away [Hayao Miyazaki
8. Pulp Fiction [Quentin Tarantino]
9. Se7en [David Fincher]
10. American Beauty [Sam Mendes]

Firefox RAM Problemi ve Çözümü

2010-03-25T11:21:00.000-07:00

Kullandığınız Mozilla Firefox tarayıcınız çok fazla ram harcıyor öyle değil mi?
Evet haklısınız. size bu gün tanıştığım bir firefox eklentisi (addons) u tanıtacağım. eklentimizin adı; memory fox. bu eklenti ile firefox un ram kullanımını gözle görülür derecede düşüreceksiniz.
Bir eklenti nasıl olur da bu kadar performans sağlar? gibi bir soru kafanıza takılabilir.Bu gayet normal.Ancak bende kurduğumda şaşırtıcı bir derecede performans sağladım. 180+ mb dolaylarında gezen ve 2-3 sekme ile çalışan firefox um artık 45mb ram harcıyor.
Program Mozilla nın resmi eklenti adresinden kurulabilir.Ancak belirtmekte fayda var; bu inanılmaz eklentinin kararlılığı konusunda henüz kesin bir bilgi yok.Yani kararlılık konusunda henüz bir garanti yok. Ancak benim ilk deneyimlerim gerçekten mükemmel bir eklenti olduğu yönündedir.
1. öncelikle şu adresi ziyaret edin;
https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/538802.
2. let me install this experimental add-on kutucuğunu işaretleyin. (henüz test/deney aşamasında olan bir eklentiyi kurduğunuzun farkında olduğunu belirtiyorsunuz.)
3. add firefox butonuna tıkalayın ve açılan sayfadan anlaşmayı kabul etmek ve kuruluma başlamak adına “accept and install” yazılı buton a basın. eklentiye izin verdikten sonra kurulum gerçekleşecektir.
4. kurulum tamamlandığında firefox u yeniden başlatmak adına size uyarı verecek. bu işlemi yapın. ancak şu anda okuduğunuz sayfa kapanacağından, sık kullanılanlar listesine ekleyebilirsiniz sitemizi :)
Eklentiyi kurdunuz ve Firefox u yeniden başlattınız. şimdi çok küçük bir işimiz daha var.
Araçlar > memory fox > active memory fox yazılı yere bir tık atıyoruz.
Artık eklentimiz aktif. Düşük ram kullanımı ile oldukça performanslı bir Firefox'a kavuştunuz.
Not: Alıntıdır

Windows 7'de Hızlı Başlat Çubuğunu Aktifleştirme

2010-03-25T11:15:00.000-07:00

Windows 7 ile beraber yeni bir başlangıç çubuğu kullanımımıza sunuldu. Bu kullanışlı başlat çubuğuyla beraber geliştiriciler bir daha eski özelliklere ihtiyacımız olacağını düşünmemişler ki, XP ve Vista'da alıştığımız birçok özellik de tarihe karıştı. Bu özelliklerden bir tanesi de hızlı başlat çubuğu.

Hızlı başlat çubuğunu geri getirmek veya herhangi bir araç çubuğu oluşturmak oldukça kolay. Adımları takip ederek çok kısa bir sürede bunu gerçekleştirebilirsiniz.

1. Başlat çubuğunun üzerinde sağ tıklıyoruz.

2. 'Araç Çubukları' menüsünden 'Yeni Araç Çubuğu' seçeneğine tıklıyoruz.

3. %SystemDrive%\Users\%username%\AppData\Roaming\Microsoft\Internet Explorer\Quick Launch adresi, hızlı başlat çubuğunun Vista işletim sisteminde saklandığı yerin aynısı. Bu adresi yeni araç çubuğu oluştura tıkladıktan sonra karşımıza çıkan dosya seçme diyaloğuna yapıştırıyoruz. İsterseniz farklı bir dizin de belirleyebilirsiniz; çünkü bu dizin işletim sistemi tarafından başka adreslerin tutulması için de kullanılıyor. Biz bu nedenle işletim sisteminin kurulu olduğu disk altında bir klasör belirledik.

4. Hızlı Başlat Çubuğumuz oluştu. Başlat çubuğunun kilidini açarak (Sağ Klik > 'Başlat Çubuğunu Kilitle'), bu dosyası istediğiniz yere taşıyabilirsiniz. Başlat çubuğu kilitli durumda değilken, oluşturduğunuz hızlı başlat çubuğuna tıklayarak özelliklerini değiştirebilirsiniz.

Clearscreen Theme

2010-03-25T11:09:00.000-07:00

Bence en iyi Windows 7 temasıdır.
Download

The Walls #2

2010-03-25T03:04:00.000-07:00

ZeuApp 1.3

2010-03-25T03:00:00.000-07:00

Bu program bir nevi online takım çantanız oluyor.Ayrı alanlarda ücretsiz ve Windows 7 uyumlu programları, arama motorlarında aramak, web sitelerini ziyaret etmek, ya da download linklerini bulmak zor olabilir.Bu program ayrı ayrı katagorilerde en gerekli ve ücretsiz 82 programı tek tık ile indirmenizi, ya da web sitelerini ziyaret etmenize yarıyor.
Download için tıklayın.

Massive Attack - Heligoland [2010]

2010-03-24T12:38:00.000-07:00

TrackList:
"Pray for Rain" (vocals by Tunde Adebimpe)
"Babel" (vocals by Martina Topley-Bird)
"Splitting the Atom" (vocals by Grant Marshall, Horace Andy and Robert Del Naja)
"Girl I Love You" (vocals by Horace Andy)
"Psyche" (vocals by Martina Topley-Bird)
"Flat of the Blade" (vocals by Guy Garvey)
"Paradise Circus" (vocals by Hope Sandoval)
"Rush Minute" (vocals by Robert Del Naja)
"Saturday Come Slow" (vocals by Damon Albarn)
"Atlas Air" (vocals by Robert Del Naja)
"Paradise Circus (Gui Boratto Remix)
"Fatalism (Ryuichi Sakamoto & Yukihiro Takahashi Remix)" (vocals by Guy Garvey)
"Girl I Love You (She Is Danger Remix)
"Paradise Circus (Breakage's Tight Rope Remix)
"United Snakes" [previously a B-side of "False Flags"]
"Pray For Rain (Tim Goldsworthy Remix)
Torrent Link

Vimeo

2010-03-24T12:34:00.000-07:00

http://vimeo.com/

The Walls #1

2010-03-24T12:29:00.000-07:00

NTLDR Eksik Hatası ve Çözümü

2009-11-11T11:03:00.000-08:00

Ntldr Eksik Hatası Nasıl Giderilir?
(NTLDR is missing) Bu hatayı aldığınızda kontrol etmeniz gerekenler şunlardır
1- Bilgisayar nereden boot etmeye çalışıyor (İşletim sistemi olmayan bir harddiskten boot etmeye çalışırsada bu hatayı alırsınız.)
2-Harddiskte fiziksel bir problem oluşmuş olabilir. Disk kablosunda veya bağlantısında problem olabilir. Eğer bu durumlardan ötürü bir problem oluşmamışsa, Boot.ini dosyası bozuk veya NTLDR.Com dosyası eksiktir.Bunu gidermek için XP CD'mizi takıyoruz ve boot ediyoruz.Ardından Repair Console (Onarma Konsolunu seçiyoruz). Aşağıdaki komutları uyguluyoruz. (X harfi cd sürücünüzün harfini temsil etmektedir.Sizde bu harf d,e,f, gibi bir harf olabilir) C:\Windows> copy x:\i386\ntldr c:\
C:\Windows> copy x:\i386\ntdetect.com c:\ Bu dosyaları kopyalayıp aşağıdaki komutları uygulayınC:\Windows> fixbootC:\Windows> fixmbr C:\Windows> bootcfg /rebuild Sistemi yeniden başlatın.
Artık Windows XP işletim sisteminiz büyük olasılıkla açılacaktır. Hatasız günler dileğiyle.

Yeniden Merhaba!

2009-10-13T08:31:00.000-07:00

Yer:İnegöl/Bursa/Türkiye
Artık başlama zamanı geldi.

Merhaba!

2008-04-22T11:15:00.000-07:00